De geschiedenis van het gebouw
La Ventana's conventillo, uitgelegd
Hoe een 19e-eeuws huurpand in San Telmo in 1982 een podium voor tango en folklore werd.
Bekijk tickets voor La Ventana op GetYourGuide ↗Het huis
| Periode | Wat er gebeurde |
|---|---|
| 19e eeuw | Gebouwd als conventillo, een huurkazerne in San Telmo met kamers rond een gemeenschappelijke binnenplaats |
| 1982 | La Ventana opent als tango- en folklorehuis aan Balcarce 431 |
| Vandaag | 32 artiesten delen elke avond het podium, diner inbegrepen als optie |
| Doorlopend | De oorspronkelijke kamers rond de binnenplaats van het gebouw herbergen nog steeds de show |
Wat een conventillo was
Een conventillo was het kenmerkende huurkazernegebouw van San Telmo — meestal een omgebouwd koloniaal herenhuis, of een blok dat speciaal daarvoor was gebouwd, onderverdeeld in kleine huurkamers rond een gemeenschappelijke binnenplaats. Tientallen arbeiders- en immigrantengezinnen woonden in de late 19e en vroege 20e eeuw in één conventillo, en deelden de binnenplaats voor koken, wassen en het dagelijks leven op een manier die een eengezinswoning nooit vereiste. Het gebouw aan Balcarce 431 was er een van — gewone woonbebouwing eerder dan een groot openbaar gebouw — wat deels verklaart waarom de kamers nog steeds huiselijk aanvoelen in schaal eerder dan theatral: kleine, op de binnenplaats gerichte ruimtes in plaats van een hellende auditorium gebouwd om een menigte te huisvesten.
Balcarce 431 vandaag
In plaats van te worden gestript voor een conventioneel theater, heeft La Ventana de binnenplaatsindeling van het conventillo behouden, met de originele kamers voor het diner en de centrale ruimte voor het podium. Die keuze bepaalt hoe de avond is opgebouwd: de show wordt hier gepresenteerd als een wandeling van kamer naar kamer — diner, dan tango, dan folklore, dan het Evita-nummer, dan de finale — als echo van hoe een bewoner van het huurkazerne ooit door hetzelfde gebouw zou hebben bewogen, in plaats van als één doorlopend concert in één speciaal gebouwde zaal. Het resultaat is een kleinere, huiselijkere ruimte dan een theater dat vanaf nul voor 32 artiesten is gebouwd, en een waar de eigen geschiedenis van het gebouw deel uitmaakt van wat wordt getoond, niet slechts decor.
Een tangohuis sinds 1982
La Ventana brengt zijn tango- en folkloreshow al elke avond sinds 1982, een lange reeks in een stad waar dinnershows opengaan en sluiten met de toeristische cyclus. Ongeveer vier blokken verderop in dezelfde straat, op Balcarce 799, draait El Viejo Almacén zijn eigen tangoshow zelfs nog langer, sinds 1969, in een gebouw dat begon als een 18e-eeuwse algemene winkel eerder dan een 19e-eeuws huurkazerne — wat betekent dat dit korte stukje Balcarce twee van de langer draaiende tangohuizen van Buenos Aires herbergt binnen een korte wandeling van elkaar, elk opgevoerd in een werkelijk oud gebouw eerder dan een moderne locatie die er een nabootst. Een derde huis, El Querandí, ligt op korte afstand in Monserrat, in een gebouw uit de jaren 1920 van weer een ander tijdperk.
Waarom tango en folklore samen
De meeste tango-dinnershows in Buenos Aires houden het bij tango alleen — een orkest, een reeks koppels, soms een zanger, en niets buiten die traditie. Het programma van La Ventana beweegt daarentegen tussen tango en Argentijnse folklore binnen dezelfde avond: een folkensemble dat Andes-instrumenten bespeelt, malambo-voetenwerk en een boleadoras-act staan naast het tango-orkest en vier danskoppels, in plaats van te worden weggelaten ten gunste van een strakkere show met één genre. Het leest minder als een tangorevue met een toegevoegd novelty-nummer en meer als een overzicht van Argentijnse dans- en muziektradities uitgevoerd over één nacht, wat de duidelijkste manier is waarop La Ventana's eigen programma verschilt van zijn directe buren in dezelfde straat.
De twee orkesten
Een tango-orkest draagt de eerste helft van het programma en de choreografie van de vier danskoppels; een tweede ensemble, opgebouwd rond Andes- en folkinstrumenten eerder dan het door bandoneón geleide tangoformaat, draagt de overgang naar het folkloregedeelte van de avond en de boleadoras-act die daarop volgt. Twee verschillende ensembles laten draaien, in plaats van één kleine groep die beide tradities dekt, is deel van wat de grotere castgrootte van La Ventana oplevert ten opzichte van een kleinere tango-only show — het betekent dat de folkoreset wordt gedragen door musici die zich daadwerkelijk in die instrumentatie specialiseren, niet een tango-orkest dat buiten zijn gebruikelijke repertoire speelt. Tussen de twee orkesten, de zangers en de vier tangokoppels is het gezelschap van 32 artiesten een werkelijk grote cast voor één dinnershowzaal.
De geschiedenis bezoeken, niet alleen de show
Omdat het gebouw zelf deel uitmaakt van het materiaal van de avond — de binnenplaats van het conventillo, de kamer waar het diner wordt geserveerd, het podium in de originele centrale ruimte van het huurkazerne — voegt iets eerder aankomen dan de ophaaltijd of dinertijd om rond te kijken in dit stukje Balcarce echte context toe aan wat volgt, in plaats van wachttijd te zijn. De eigen indeling van San Telmo, met zijn lage koloniale en postkoloniale gebouwen en smalle straten, is grotendeels dezelfde indeling waarin conventillo's zoals deze werden gebouwd, en de zondagse antiekmarkt langs Defensa en de cafés rond Plaza Dorrego liggen op loopafstand, waardoor een dagbezoek aan de buurt een natuurlijke combinatie vormt met een avond bij La Ventana zelf.